https://arxiv.org/html/2603.26524v1
Nie znalazłem w tekście szczególnie radykalnych tez. To raczej synteza znanych kwestii wokół AI niż próba zbudowania całkowicie nowych koncepcji.
Jest tam jednak jedna interesująca rzecz. Autorzy przyrównują AI do pewnego rodzaju kopernikańskiej zmiany - tym razem nie w astronomii, ale w naszym rozumieniu inteligencji.
Przez większą część historii funkcjonowaliśmy w porządku, który przypominał geocentryzm. Ludzka inteligencja była centrum układu odniesienia. Kreatywność, rozumienie, intuicja, sens i rozwiązywanie problemów miały uprzywilejowany status właśnie dlatego, że były związane z człowiekiem. Inne systemy - kalkulatory, silniki szachowe, systemy automatycznego dowodzenia twierdzeń - ocenialiśmy głównie przez pryzmat tego, na ile przypominają człowieka albo na ile zbliżają się do ludzkiego sposobu myślenia.
Autorzy sugerują jednak, że być może wchodzimy w nowy etap, w którym ludzki umysł nie musi być już jedynym centrum “wszechświata inteligencji”. Człowiek przestaje być jedynym wzorcem inteligencji, a staje się jedną z jej możliwych form.
To przesuwa punkt ciężkości. Pytanie nie brzmi już tylko: czy AI myśli jak człowiek? Bardziej interesujące staje się pytanie: czy w ogóle musi myśleć jak człowiek, aby zasługiwać na miano inteligencji?